Ocieplanie fundamentów – prosta zasada

Dobra praktyka, poparta doświadczeniem wielu firm budowlanych i użytkowników nieruchomości mieszkalnych zakłada, że prawidłowe ocieplenie budynku to takie, w ramach którego otaczamy warstwą izolacji całą nieruchomość. To pozwala wyeliminować mostki cieplne i straty ciepła. Ocieplanie fundamentów dotyczy przede wszystkim ścian, płyt fundamentowych oraz podłóg na gruncie. Dlaczego zakres izolacji termicznej fundamentów jest aż tak szeroki?

Wynika to przede wszystkim z właściwości gruntu w niskich temperaturach. W czasie długotrwałych mrozów grunt zachowuje temperaturę dodatnią tylko poniżej strefy przemarzania, a więc od 80 do 140 cm pod powierzchną. Jeśli fundament nie jest zaizolowany lub został zaizolowany w niewystarczającym stopniu ciepło migruje wzdłuż konstrukcji ściany, a następnie przez mur fundamentowy i ucieka do gruntu. W miejscu, w którym ściana łączy się z podłogą najczęściej dochodzi do mocnego wychłodzenia powierzchni wewnątrz budynku. Wynika to przede wszystkim z nieprawidłowej izolacji. Prawidłowa izolacja termiczna fundamentów łącząca się z ociepleniem ściany powinna skutecznie przeciwdziałać tej ucieczce ciepła lub też ograniczyć jej zakres do absolutnego minimum.

Czym można wykonać ocieplenie fundamentu?

Wybierając materiał na izolację termiczną fundamentu należy pamiętać o tym, że ocieplenie stykające się z gruntem jest narażone na uszkodzenia wynikające z naporu ziemi i wilgoci, a także na niszczące oddziaływanie korzeni roślin. Dlatego materiał izolacyjny powinien być wytrzymały.

Materiałem najczęściej wykorzystywanym do ocieplenia fundamentu jest styropian. Jest to specjalnie opracowana w tym celu odmiana styropianu, która odznacza się ograniczoną nasiąkliwością oraz relatywnie wysoką wytrzymałością na nacisk gruntów. Alternatywą dla płyt styropianowych jest polistyren ekstrudowany XPS, który charakteryzuje się jeszcze lepszymi właściwościami mechanicznymi oraz wyższą odpornością na zawilgocenie. Dodatkowo niektóre płyty XPS dedykowane do ocieplania fundamentów posiadają specjalne rowki drenażowe, które ułatwiają odprowadzanie wilgoci.

Artykuł Izolacja termiczna fundamentów – Jak wykonać ocieplenie fundamentu? pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

O wykonaniu odpowiedniej izolacji ścian fundamentowych. W przypadku nieruchomości już użytkowanej wymaga to odkopania fundamentów oraz ich oczyszczenia z pozostałości wcześniejszej izolacji, a następnie wykonania nowej warstwy izolującej. Wyróżniamy trzy typy izolacji ścian fundamentowych, których dobór jest uzależniony przede wszystkim od rodzaju gleby oraz poziomu wód gruntowych w miejscu realizacji inwestycji. Jednym z nich jest izolacja przeciwwodna fundamentów.

Izolacja przeciwwodna fundamentów

Izolacja przeciwwodna nazywana również ciężką izolacją pionową to rodzaj izolacji, który stosuje się w sytuacji, kiedy istnieje prawdopodobieństwo, że poziom wody gruntowej w miejscu realizacji inwestycji będzie tak wysoki, że obiekt „stanie na wodzie” lub gdy na skutek opadów atmosferycznych pojawi się ryzyko spiętrzenia wody opadowej przy fundamentach.

O tym, czy konieczne będzie wykonanie izolacji przeciwwodnej fundamentów na ogół decyduje projektant, przy czym decyzja ta powinna być poparta drobiazgową analizą gruntu w miejscu realizacji inwestycji. Na terenach zagrożonych lokalnymi podtopieniami bezwzględnie zaleca się wykonanie izolacji przeciwwodnej. Dobrze wykonana izolacja przeciwwodna umożliwia posadowienie na obszarze podmokłym lub zagrożonym podtopieniami także budynków podpiwniczonych lub częściowo podpiwniczonych.

Jaką rolę pełni izolacja przeciwwodna?

Izolacja przeciwwodna ścian fundamentowych ma za zadanie zabezpieczyć budynek przed wodą naporową. Mianem wody naporowej określamy wodę gruntową wywierającą ciśnienie hydrostatyczne. Tak rozumiana izolacja przeciwwodna musi być szczelna i wytrzymała, dlatego też wykonuje się ją z materiałów charakteryzujących się podwyższoną trwałością oraz odpornością na uszkodzenia. Są to przede wszystkim dedykowane folie samoprzylepne oraz papy termozgrzewalne. Należy przy tym pamiętać, ze izolacja przeciwwodna nie stanowi alternatywy dla izolacji poziomej ścian fundamentowych.

Artykuł Izolacja przeciwwodna – od czego zależy wybór typu izolacji? pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

Poniżej podpowiemy, jak zaplanować prace związane z wykonaniem hydroizolacji fundamentu tak, aby przyniosły one jak najlepsze rezultaty.

Izolacja pionowa ścian fundamentowych – od projektu do wykonania

Przymierzając się do budowy nowego domu powinniśmy zadbać o prawidłowe zaizolowanie ścian fundamentowych przed wilgocią oraz zimnem. W tym celu należy:

• dokonać oceny rodzaju gruntu w miejscu budowy,
• zadbać o to, żeby projekt wykonawczy uwzględniał izolację,
• wybrać odpowiednie materiały izolacyjne,
• zadbać o prawidłowe wykonanie izolacji.

Typ gruntu na miejscu budowy określa jaki rodzaj hydroizolacji pionowej powinniśmy wybrać – izolację lekką, średnią czy ciężką. Dobrym rozwiązaniem może być również izolacja pionowa fundamentów od wewnątrz, która będzie stanowiła dodatkowe zabezpieczenie przed wodą i wilgocią. Z izolacji pionowej możemy zrezygnować jedynie wówczas, gdy do budowy fundamentów zdecydujemy się wybrać beton wodoodporny. Od poziomu wód gruntowych względem planowanego położenia ścian fundamentowych zależy natomiast konieczność zastosowania izolacji przeciwwodnej. Jeśli istnieje ryzyko, że wody gruntowe będą napierać na elementy konstrukcji pod ciśnieniem, koniecznie należy zastosować odpowiednie zabezpieczenie przeciwwodne. W przeciwnym razie konstrukcja fundamentu może zacząć kruszeć.

Izolację poziomą powinniśmy wykonać niezależnie od przepuszczalności gruntu, na którym zdecydowaliśmy się wznieść budynek. Kwestią dyskusyjną jest jej umiejscowienie. Jedni eksperci są zdania, że w przypadku budynków bez podpiwniczenia wystarczy warstwa izolacji ułożona na wierzchu ścian fundamentowych, drudzy uważają, że niezależnie od podpiwniczenia budynku pierwsza warstwa izolacji poziomej powinna się znaleźć na ławach fundamentowych, a druga na wierzchu ścian fundamentowych. Wróćmy jednak do typów gruntu i odpowiadających im izolacją pionowym.

Lekka, średnia i ciężka – trzy typy izolacji przeciwwilgociowej ścian fundamentowych

Lekka izolacja przeciwwilgociowa to izolacja, która zabezpiecza konstrukcję budynku przed wodą opadową oraz wilgocią z gruntu. Izolację lekką stosuje się wówczas, gdy poziom wód gruntowych jest poniżej poziomu posadowienia budynku, nawet wówczas, gdy z jakiś powodów się podnosi. Dodatkowym warunkiem umożliwiającym wykonanie izolacji lekkiej jest posadowienie budynku na gruntach charakteryzujących się wysoką przepuszczalnością, a więc piaskach i żwirach, przez które woda opadowa szybko się przesącza i spływa do wód gruntowych. Ten typ izolacji wykonuje się po zewnętrznej stronie ścian fundamentowych, najczęściej stosuje się do tego masę polimerowo-bitumiczną (KMB), nakładaną w dwóch przebiegach. Po związaniu otrzymuje się bezszwową hydroizolację powłokową.

Średnia izolacja to już izolacja przeciwwodna, której podstawowym zadaniem jest ochrona elementów konstrukcji przed wodą opadową przesączającą się w kierunku fundamentów. Ten typ izolacji stosuje się podczas wznoszenia obiektów na gruntach nieprzepuszczalnych, które sprzyjają zaleganiu wody na dnie wykopu fundamentowego. Warto jednak pamiętać, że izolację średnią stosuje się w sytuacjach, gdy poziom wód gruntowych znajduje się poniżej poziomu posadowienia budynku. Średnią izolację przeciwwodną wykonuje się najczęściej z wymienionej wyżej masy polimerowo-bitumicznej z dodatkiem wkładki zbrojącej. Stosuje się również cienkowarstwowe zaprawy uszczelniające – szlamy uszczelniające sztywne oraz elastyczne. W rezultacie otrzymuje się wzmocnioną bezszwową hydroizolację powłokową. Można też stosować odpowiednie modyfikowane papy termozgrzewalne.

Ciężka izolacja pionowa to także izolacja przeciwwodna. Jej zadaniem jest zabezpieczenie budynku przed wodą naporową, a więc wodą gruntową wywierającą ciśnienie hydrostatyczne. Ten typ izolacji musi spełniać dwa podstawowe warunki – być szczelny i wytrzymały. Dlatego też ciężkie izolacje przeciwwodne wykonuje się z materiałów charakteryzujących się podwyższoną trwałością. Proponowana technologia polega na łącznym zastosowaniu polimerowo-bitumicznych mas KMB z wkładką zbrojącą oraz szlamów uszczelniających. Otrzymana bezszwowa hydroizolacja przeciwwodna jest w stanie wytrzymać długotrwały napór wody.

Izolacja pionowa a materiał

Co do zasady izolacja pionowa pokrywa całą powierzchnię ścian fundamentowych. Dlatego do jej wykonania stosuje się na ogół materiały płynne lub półpłynne, które zastygając tworzą wodoodporną warstwę zmniejszającą naturalną nasiąkliwość materiałów wykorzystanych do budowy fundamentu. Dlatego też, o czym wspomnieliśmy wcześniej, w przypadku betonu wodoodpornego, który charakteryzuje się znikomą nasiąkliwością można całkowicie zrezygnować z tej formy zabezpieczenia.

Papa, którą wybierzemy do wykonania izolacji pionowej powinna być papą modyfikowaną. W przeciwnym razie może nie podołać ciężkim warunkom panującym pod powierzchnią gruntu, w konsekwencji czego ochrona przeciwwilgociowa może się okazać niewystarczająca. Najlepiej wybierać papy termozgrzewalne modyfikowane SBS na osnowie poliestrowej lub z włókna szklanego.

Folia do wykonania izolacji pionowej to folia polietylenowa lub folia z PCW. Do ścian fundamentowych folię mocuje się przy pomocy kleju. Na rynku można znaleźć folie wykonane w taki sposób, że ich krawędzie boczne można ze sobą zgrzewać w celu zapewnienia jak najlepszej ochrony przeciwwilgociowej.

Masy polimerowo-bitumiczne jedno komponentowo lub dwukomponentowe są elastyczne, dobrze mostkują pęknięcia i są przyjazne w aplikacji . Wykonuje się z nich zabezpieczenia przeciwwilgociowe oraz przeciwwodne według odpowiedniej specyfikacji. Aby zabezpieczyć fundamenty przed działaniem wody należy użyć dodatkowo jeszcze inny materiał hydroizolacyjny. Zaletą masy bitumicznej jest doskonałe wypełnienie nierówności podłoża, dzięki czemu masa wchodzi we wszystkie szczeliny zapewniając doskonałą izolację przeciwwilgociową fundamentów.

Do innych materiałów wykorzystywanych w izolacjach pionowych należą masy polimerowe oraz zaprawy mineralne. Te same materiały wykorzystuje izolacja pionowa fundamentów od wewnątrz, w ramach której przed wilgocią chronimy nie tylko zewnętrzne, ale również wewnętrzne ściany fundamentowe.

Hydroizolacja pionowa a stary fundament

Skuteczna izolacja przeciwwilgociowa ścian fundamentowych może zostać z powodzeniem wykonana także na starym fundamencie. W celu zapewnienia maksymalnej ochrony przed wilgocią i wodą należy oczyścić odkopaną ścianę fundamentową z pozostałości pierwotnej izolacji i nanieść nową. Ze względu na specyfikę wykonywanych prac na starym fundamencie nie możliwe jest wykonanie izolacji pionowej od wewnątrz, co nie zmienia faktu, iż samo zabezpieczenie fundamentów od zewnątrz wpływa znacząco na poprawę jakości murów oraz obniżenie poziomu zawilgocenia pomieszczeń znajdujących się w najniższych kondygnacjach budynku (piwnicach, suterenach, na parterach). Choć wydaje się to łatwe, izolacja pionowa ścian fundamentowych powinna zostać powierzona ekspertom. Eksperci nie tylko zagwarantują prawidłowe wykonanie izolacji, ale również pomogą w wyborze najoptymalniejszych materiałów. Podczas izolowania fundamentów w starym domu przed wilgocią i wodą gruntową warto również rozważyć ich ocieplenie.

Artykuł Izolacja pionowa ścian fundamentowych – krok po kroku pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

W dzisiejszym artykule postaramy się podpowiedzieć, na co zwracać uwagę podczas oglądania nieruchomości, żeby nie kupić „chorego domu” oraz co zrobić, gdy taki już nabyliśmy. Do lektury zapraszamy również wszystkich właścicieli nieruchomości, którzy mają już dosyć bezowocnej walki z wilgocią i pleśnią w domu lub lokalu użytkowym.

Ciągły zapach stęchlizny w powietrzu – moment, w którym Anka i Leszek zaczęli coś podejrzewać

Podczas oględzin nieruchomość była niezamieszkała, ale jej ówczesny właściciel (sprzedający) nie opróżnił pomieszczeń z tapicerowanych mebli, dywanów oraz zasłon. Jak się później okazało, również meble były nieopróżnione. Anka z Leszkiem znaleźli w nich sporo wyrobów tekstylnych – ubrania, ręczniki, pościele… Ze względu na fakt, iż dom dosyć długo stał niezamieszkały i nie wietrzony w powietrzu unosił się zapach stęchlizny. Bohaterzy naszego dzisiejszego artykułu byli przekonani, że problem stanowią meble oraz stare elementy wyposażenia wnętrza. Dlatego specjalnie się tym nie przejęli. Oględziny domu dodatkowo utrudniał jego staromodny wystrój, który jak się później okazało skutecznie ukrył największy problem nieruchomości – grzyb i pleśń na ścianach.

– Pierwszych klika tygodni spędziliśmy na opróżnianiu domu. Sprzedający dostał dom w spadku. Przez kilka lat nie odwiedzał nieruchomości, a później zdecydował się na jej szybką sprzedaż. Nawet był skłonny „zejść” z ceny, żeby ktoś za niego opróżnił dom. Wówczas nas to nie zaniepokoiło. Dzisiaj bylibyśmy bardziej czujni – odpowiada Anka zapytana o powód zakupu domu z całym dobrodziejstwem inwentarza.

Na usprawiedliwienie „lekkomyślnych” nabywców można tylko powiedzieć, że domy na sprzedaż w tak dogodniej lokalizacji na przedmieściach Warszawy są naprawdę rzadkimi okazami na rynku nieruchomości, a cena budynku z naprawdę sporym ogrodem niejednemu zawróciła by w głowie.

– Dopiero po opróżnieniu domu z mebli dotarło do nas, że coś jest nie tak. Nasze obawy potwierdziły się po zerwaniu boazerii. Na ścianach kwitła pleśń. Byliśmy przerażeni. – wspomina Leszek.

Po usunięciu elementów dekoracyjnych – boazerii, tapet, wykładzin dywanowych – stało się oczywistym, że Anka i Leszek kupili „chory dom”. Mianem chorego domu określa się nieruchomości, w których w skutek wilgotności powietrza przekraczającej optymalny dla funkcjonowania człowieka poziom (do 40 do 60%) rozwija się pleśń oraz inne grzyby.

„Chory dom” – jak sobie poradzić?

Diagnoza „chory dom” to jeszcze nie wyrok śmierci. Jeśli zależy nam na uratowaniu nieruchomości z pewnością sięgniemy po radę ekspertów którzy zdiagnozują źródło problemu oraz podpowiedzą jak sobie z nim poradzić. Głównym źródłem wilgoci w starych domach jest woda gruntowa. Niewystarczająca lub uszkodzona izolacja ścian fundamentowych tak w wymiarze poziomym, jak i pionowym prowadzi do przenikania wilgoci głęboko w przegrody. W przypadku domu Anki i Leszka czynnikiem, który dodatkowo wspomógł rozwój wilgoci i pleśni był fakt, że dom przez dłuższy czas stał niezamieszkały – niewietrzony i nieogrzewany.

Jedynym skutecznym sposobem na wyleczenie „chorego domu” to zdiagnozowanie źródła wilgoci i jego wyeliminowanie. W domu naszych bohaterów wilgoć atakowała z dwóch przyczółków – nieszczelnego pokrycia dachowego oraz niezaizolowanych fundamentów. W pierwszej kolejności Anka i Leszek – za poradą eksperta – zdecydowali się na wyeliminowanie źródeł wilgoci, co wiązało się z dwiema dużymi inwestycjami – naprawą dachu oraz zaizolowaniem fundamentów. Ze względu na stopień zawilgocenia ścian jedyną skuteczną metodą izolacji/osuszenia ścian fundamentowych okazała się iniekcja krystaliczna. W ten sposób ściany nie tylko osuszono, ale również zaizolowano.

Ze względu na wilgoć panującą w piwnicy para zdecydowała się dodatkowo odkopać fundamenty i zaizolować ściany boczne. Po wykonaniu izolacji pionowej założono również płyty ze styroduru. Ocieplenie fundamentów miało na celu podwyższenie efektywności ekonomicznej budynku poprzez eliminację ewentualnych mostków cieplnych oraz dodatkowe zabezpieczenie i wzmocnienie izolacji pionowej. Ze względu na fakt, iż pionowa hydroizolacja fundamentów może być założona wyłącznie na suchą i czystą powierzchnię po odkopaniu ściany fundamentowe wyczyszczono z resztek poprzedniej izolacji. W międzyczasie druga ekipa wykonywała drugi poziom nawiertów iniekcyjnych – niewiele nad posadzką w piwnicy – w celu uzupełnienia izolacji poziomej na ławach fundamentowych. Ze względu na wysoki koszt oraz konieczność ingerowania w konstrukcję ścian Anka i Leszek nie zdecydowali się na uzupełnianie brakującej izolacji poziomej metodą podcinania murów. W rezultacie ich decyzja okazała się jak najbardziej słuszna – iniekcja krystaliczna jest tańsza, mniej inwazyjna i szybsza w wykonaniu.

Dzisiaj, trzy lata do feralnego zakupu Ania i Leszek w końcu wprowadzają się do swojego wymarzonego domu. Czy będą w nim szczęśliwi? Tego nie wiemy. Wiemy natomiast, że w swoim obecnym stanie dom nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców, a po królującej na ścianach pleśni od dawna nie ma już ani śladu.

Artykuł Izolacja ścian fundamentowych jako sposób na zdrowy dom – historia Anki i Leszka pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

Budowa na starych fundamentach ma swoje plusy i minusy. Po dodatniej stronie takiego przedsięwzięcia z pewnością znajdzie się:

• skrócenie czasu budowy wynikające z faktu, iż część robót ziemnych związanych z wylewaniem fundamentów została już wykonana,
• obniżenie kosztów inwestycji wynikające z oszczędności materiałowych oraz kosztów robót ziemnych, które zostały już zrealizowane.

W niektórych przypadkach budowa na starych fundamentach może również skutkować skróceniem czasu oczekiwania na pozwolenie na budowę. Dodatkową zaletą wskazywaną przez wielu inwestorów jest również fakt, iż do rozebranego budynku, na fundamentach którego będziemy budować były już pociągnięte media, w związku z czym nie trzeba tracić pieniędzy oraz czasu na instalację nowych przyłączy.

Niestety wykorzystywanie starych fundamentów do budowy nowego domu ma również swoje minusy. Głównym problemem, który często dotyka wiekowe budynki jest wilgoć. Dlatego decydując się na budowę na starych fundamentach powinniśmy mieć świadomość, iż mogą być zawilgocone. Na szczęście problem ten można stosunkowo łatwo rozwiązać, zwłaszcza, że podczas prac wyburzeniowych odsłonięty został wierzch fundamentu, a nierzadko także odkopane ich ściany. Tak przygotowany „front robót” sprzyja wykonaniu wszystkich prac związanych z odpowiednim zaizolowaniem fundamentów przed wilgocią i zimnem.

Fundamenty – izolacja przeciwwilgociowa

Bezpośrednio ułożona na fundamenty izolacja pozioma może się okazać nieskuteczna. W celu zapewnienia prawidłowej ochrony przed wilgocią podciąganą z gruntu należy odpowiednio przygotować odsłonięty wierzch fundamentu – oczyścić go z resztek zaprawy oraz wszelkiego rodzaju nierówności, które mogłyby uszkodzić hydroizolację. Wydawać by się mogło, że kolejna warstwa muru „odciśnie” warstwę izolacji działając jako uszczelnienie. Nic bardziej błędnego. Jeśli na powierzchni fundamentu były ostre kamyczki, resztki zaprawy lub cokolwiek ostrego, zanieczyszczenia te spowodują przerwanie warstwy izolującej, skutkiem czego będzie nieszczelna izolacja. Dlatego przed założeniem izolacji, czy to w postaci papy na lepiku, grubej papy termozgrzewalnej czy folii do fundamentu, należy się upewnić, że wierzch fundamentu jest oczyszczony.

W przypadku podpiwniczonego budynku wykonanie izolacji poziomej na wierzchu ścian fundamentowych może się okazać niewystarczające, zwłaszcza jeśli pierwotni wykonawcy zrezygnowali z zaizolowania ław fundamentowych lub izolacja ta uległa uszkodzeniu. Nie oznacza to jednak, że od razu musimy rezygnować z pomysłu budowy na starym fundamencie. Aby zapewnić odpowiednią izolację przeciwwilgociową piwnicy wystarczy wykonać iniekcję krystaliczną. W ten sposób można skutecznie, a co najważniejsze przy niewielkim nakładzie finansowym uzupełnić braki izolacji poziomej na ławach fundamentowych, efektem czego będą osuszone przegrody w piwnicy.

Izolacja pionowa i ocieplenie

Ze względu na specyfikę kładzenia izolacji – zarówno izolacja przeciwwilgociowa, jak i termiczna wymagają odkopania fundamentów – oraz wzajemne oddziaływanie na siebie warstw izolujących izolacja pionowa oraz ocieplanie ścian fundamentowych od zewnątrz praktycznie zawsze idą w parze.

Izolacja przeciwwilgociowa pionowa

Podciąganie kapilarne to nie jedyne źródło wilgoci zagrażające starym fundamentom. Innym poważnym zagrożeniem jest nasiąkliwość materiału budowlanego, z którego zostały wylane/położone fundamenty. W celu minimalizacji nasiąkliwości ścian fundamentowych należy zastosować odpowiednią izolację przeciwwilgociową pionową. Może to być np. hydroizolacja z papy. Ważne jest to, że izolację poziomą zakłada się na oczyszczone i osuszone ściany. Jeśli więc podejrzewamy, że fundamenty są zawilgocone należy je najpierw osuszyć. Może nam w tym pomóc wspomniana wcześniej iniekcja krystaliczna , gdyż zdecydowana większość innych nieinwazyjnych metod osuszania jest przeznaczona głównie do stosowania w pomieszczeniach i może nie przynieść oczekiwanego rezultatu przeprowadzana w warunkach placu budowy.

Ocieplanie fundamentów

Mając już odsłonięte ściany fundamentowe grzechem byłoby z tego nie skorzystać i nie ułożyć na warstwie hydroizolacji izolacji cieplnej. Ocieplenie ścian fundamentowych można wykonać m.in. z płyt z polistyrenu ekstrudowanego. Dobrym termo-izolatorem będzie również styropian lub płyty z wełny kamiennej. Ogólnie przyjmuje się, że materiały wykorzystane do wykonania ocieplenia ścian fundamentowych powinny charakteryzować się niską nasiąkliwością oraz wysoką trwałością. Dlatego też do ocieplania fundamentów najczęściej wykorzystywany jest współcześnie styrodur. Bardzo ważne podczas układania izolacji cieplnej jest prawidłowy montaż płyt – krawędzie płyt muszą do siebie ściśle przylegać, w przeciwnym razie w szczelinach między płytami będą się tworzyły mostki cieplne, którymi ciepło będzie uciekało z budynku do gruntu.

Dom na starym fundamencie

Podsumowując należy stwierdzić, iż budowa nowego domu na starym fundamencie to przedsięwzięcie godne przemyślenia – o ile fundament, który planujemy wykorzystać jest zdrowy. W przypadku fundamentów dotkniętych problemem wilgoci warto się upewnić, czy prace związane z naprawą izolacji poziomej i pionowej oraz osuszanie fundamentu nie wygenerują kosztów wyższych od kosztów wylewania/budowy nowego fundamentu. Takie sytuacje zdarzają się niezwykle rzadko, gdyż w większości przypadków ściany fundamentowe można osuszyć wykorzystując do tego iniekcję krystaliczną. Niemnie jednak, może się okazać, że prace związane z osuszeniem i zaizolowaniem fundamentu będą bardziej kosztowne niż stawianie budynku na nowym fundamencie.

Artykuł Stare fundamenty – izolacja jako sposób wykorzystanie starych fundamentów do budowy nowych domów pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

Wyburzenie to jednak nienajlepsze rozwiązanie problemu. W ten sposób tracimy dziedzictwo kulturowe oraz liczne perełki architektoniczne, które mogłyby być uratowane, gdyby podjęto odpowiednie działania naprawcze. Wbrew powszechnemu przekonaniu, to nie wilgoć sprawia, że budynki te nadają się do rozbiórki, a trwające przez lata akty wandalizmu, które w znaczny sposób przyspieszają proces naturalnej degradacji obiektów.

W dzisiejszym artykule postaramy się odpowiedzieć na pytanie o wpływ prawidłowej izolacji przeciwwilgociowej na poprawę warunków w obiektach mieszkaniowych i użytecznych, dzięki czemu budynki te zyskują drugą, a nawet trzecią młodość.

Izolacja przeciwwilgociowa fundamentów – ochrona przed wilgocią

Na prawidłową izolację przeciwwilgociową fundamentów składają się dwa rodzaje izolacji – pozioma i pionowa. Pierwsza zabezpiecza ściany fundamentowe przed podciąganiem wilgoci z gruntu (tj. podciąganiem kapilarnym). Druga zmniejsza nasiąkliwość ścian fundamentowych na całej ich powierzchni. Wykonanie jednej i drugiej na etapie budowy fundamentów nie stanowi większego problemu, jednak wykonanie zabezpieczenia poziomego i pionowego ścian fundamentowych w przypadku budynku, który już stoi to nie lada wyzwanie. A przynajmniej takim się wydaje, jeśli do uzupełnienia izolacji poziomej wykorzystuje się technikę podcinania murów, która jest niezwykle kosztowna i czasochłonna, a dodatkowo wymaga bardzo dobrej znajomości planów konstrukcyjnych izolowanego budynku. Na szczęście pozioma izolacja przeciwwilgociowa fundamentów może być uzupełniona przy użyciu mniej inwazyjnych metod – wbijania blach lub iniekcji krystalicznej.

Obie powyższe metody to metody łączące w sobie zalety izolacji i osuszania murów, przy czym iniekcja krystaliczna przynosi tym lepsze efekty, im bardziej zawilgocona jest przegroda. Iniekcję można wykonać w większości budynków wzniesionych z tradycyjnych materiałów budowalnych. Wbijanie blach natomiast najlepiej sprawdza się w przypadku budynków wzniesionych z cegły lub materiałów bloczkowych, gdyż blachy wbija się w spoiny między kolejnymi warstwami materiału budowlanego. Jak już wspomnieliśmy obie te metody łączą w sobie zalety hydroizolacji i osuszania fundamentów. Jak to możliwe?

Odcinając dostęp wilgoci z gruntu do kapilar oraz porów obecnych w materiale budowlanym sprawiamy, że z czasem przegroda ulega samodzielnemu osuszeniu. W przypadku iniekcji krystalicznej efekt jest szybszy, ponieważ wprowadzony w otwory iniekcyjne materiał izolujący wiąże wilgoć z przegrody, w wyniku czego ulega krystalizacji, a wnętrze kapilar i porów wypełnia się nierozpuszczalną w wodzie strukturą. W odróżnieniu od metody podcinania murów oraz wbijania blach iniekcja krystaliczna pełni również funkcję izolacji pionowej.

Dodatkowe korzyści z izolacji przeciwwilgociowej

Uzupełnienie izolacji poziomej i pionowej wiąże się z koniecznością przeprowadzenia prac ziemnych w postaci odkopania całego budynku. Odsłonięcie części fundamentów, które na co dzień znajdują się pod ziemią jest niezbędne do przeprowadzenia działań związanych z prawidłowym zaizolowaniem ścian fundamentowych. Prace te są szczególnie istotne w przypadku budynków z podpiwniczeniem (większość starych budynków, które niszczeją w skutek zaniedbania oraz aktów wandalizmu posiada ogromne piwnice). Dodatkowym atutem wykonywania prac ziemnych jest możliwość ocieplenia fundamentów starego domu.

Ocieplanie fundamentów – opłacalna inwestycja?

Ocieplanie fundamentów zdecydowanie należy postrzegać w kategorii inwestycji. Jeśli zdecydujemy się je wykonać na etapie naprawy hydroizolacji ścian fundamentowych będzie to inwestycja dodatkowa, które z pewnością nie pożałujemy. W drugą stronę powinniśmy działać tak samo – jeśli zdecydujemy się na prace ziemne związane z ociepleniem fundamentów, przy okazji warto zainwestować także w naprawę/uzupełnienie przeciwwilgociowej izolacji pionowej ścian fundamentowych. Warto bowiem pamiętać, że ocieplenie i hydroizolacja to dwie różne warstwy materiałów, które nakłada się jedna na drugą. Oczywiście wybór odpowiednich materiałów do termoizolacji dodatkowo podnosi szczelność zabezpieczenia przeciwwilgociowego, nie zmienia to jednak faktu, że bez odpowiedniej „impregnacji” ściany zabezpieczenie to na dłuższą metę okaże się nieskuteczne.

Wracając jednak do korzyści płynących z ocieplenia fundamentów… Zanim zaczniemy je czerpać musimy ponieść dodatkowe koszty związane z zakupem odpowiedniego materiału – może to być styropian lub styrodur, mogą to również być płyty z wełny kamiennej – oraz jego montażu. Koszty te w przyszłości przełożą się na:

• obniżenie kosztów energii grzewczej – ocieplając fundamenty eliminujemy ryzyko powstawania tzw. mostków grzewczych, przez które ciepło ucieka z budynku i przenika do gruntu, jednocześnie ograniczamy do absolutnego minimum przenikanie zimna z gruntu (w szczególności jesienią i zimą) do wnętrza pomieszczeń zlokalizowanych w suterenie;
• poprawę warunków w pomieszczeniach piwnicznych – odpowiednia izolacja nie tylko chroni budynek przed utratą ciepła, ale również przed nadmierną jego absorbcją w trakcie letnich miesięcy, dzięki temu nawet latem jesteśmy w stanie utrzymać niską temperaturę w piwnicy;
• dodatkową ochronę przed wilgocią.

Izolowanie fundamentów przed zimnem i wilgocią, zwłaszcza jeśli zdecydujemy się na skorzystanie z iniekcji krystalicznej to stosunkowo tani sposób na przedłużenie żywotności oraz poprawę funkcjonalności zarówno starych budynków mieszkalnych, jak i budynków użyteczności publicznej.

Artykuł Nadzieja na drugie życie dla starych domów – izolacja przeciwwilgociowa fundamentów pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

Odpowiedzi na te oraz wiele innych pytań dotyczących izolacji piwnicy w budynkach już eksploatowanych znajdziesz w dzisiejszym artykule, który poświęciliśmy zagadnieniom, takim jak przeciwwilgociowa izolacja piwnicy oraz ocieplenie fundamentów.

Izolacja piwnicy

Przepisy budowlane nie są szczególnie restrykcyjne w zakresie konieczności wykonywania termoizolacji fundamentów. Z tego też powodu wielu inwestorów oraz wykonawców rezygnuje z warstwy ocieplenia, jeśli nie jest ona absolutnie konieczna. Tymczasem praktyka pokazuje, że fundamenty warto ocieplić niezależnie od obowiązujących przepisów i stosowanych praktyk. Dlaczego?

Dbając o odpowiednie zaizolowanie fundamentów jeszcze na etapie budowy oszczędzamy podwójnie – odpowiednia termoizolacja ścian fundamentowych zapobiega powstawaniu mostków termicznych (miejsc, którymi z wnętrza budynku ucieka ciepło), a co za tym idzie obniża koszty eksploatacji budynku, ponadto dbając o wykonanie izolacji termicznej podczas budowy fundamentów oszczędzamy fundusze, które musielibyśmy zainwestować w roboty ziemne niezbędne podczas izolowania ścian fundamentowych w budynku już wzniesionym.

Z jakich materiałów wykonuje się termoizolację fundamentów?

Dobór odpowiednich materiałów na ocieplenie fundamentów ma kluczowe znaczenie nie tylko dla skuteczności izolacji termicznej, ale również przeciwwilgociowej. Dlatego wybierając materiały na izolację powinniśmy brać pod uwagę parametry takie, jak niska nasiąkliwość oraz niewielkie podciąganie kapilarne. Do najczęściej stosowanych termo-izolatorów zalicza się:

• płyty z wełny kamiennej, które zapobiegają przenikaniu ciepła do gruntu, a jednocześnie odprowadzają wilgoć z fundamentów na zewnątrz,
• twardy styropian, który również zapobiega utracie ciepła, jednocześnie skutecznie opierając się działaniu wilgoci zgromadzonej w wodach gruntowych,
• styrodur (tj. wzmocniony, wodoodporny styropian), który pozwala na uzyskanie skutecznego zabezpieczenia zarówno przed oddziaływaniem wilgoci z gruntu, jak i zimna.

Oczywiście ocieplenie fundamentów nie jest jednoznaczne z ich ochroną przed wilgocią. Zależnie od gruntu, na jakim jest posadowiony budynek fundamenty mogą wymagać dodatkowego zabezpieczenia w postaci izolacji pionowej i poziomej.

Izolacja piwnicy – jak to się robi?

W przypadku budynków podpiwniczonych izolacja fundamentów jest jednoznaczna z izolacją piwnicy, co dodatkowo zwiększa użyteczność pomieszczeń znajdujących się poniżej poziomu gruntu (tj. parteru budynku). Dlatego warto zadbać o to, żeby była prawidłowo wykonana od samego początku:

• izolacja pozioma na ławach fundamentowych
Jeszcze przed wzniesieniem ścian fundamentowych powinniśmy zadbać o zabezpieczenie fundamentów przed podciąganiem kapilarnym (tj. podciąganiem wilgoci z gruntu). W tym celu na ławach fundamentowych należy ułożyć warstwę izolującą, którą można wykonać ze specjalnej folii fundamentowej (materiał ma tyle samo przeciwników, co zwolenników) lub tradycyjnej papy na lepiku. Dopiero na tak zabezpieczonych ławach fundamentowych można rozpocząć dalsze prace nad fundamentami.

• drenaż (izolacja przeciwwodna)
Fundamenty w budynkach podpiwniczonych są szczególnie narażone na oddziaływanie wód gruntowych napierających na konstrukcję pod ciśnieniem. Żeby zabezpieczyć konstrukcję przed szkodliwym działaniem wody wykonuje się izolację przeciwwodną, która przyjmuje postać drenażu. Konieczność wykonania izolacji przeciwwodnej zależy od rodzaju gruntu oraz konstrukcji budynku.

• ściany fundamentowe
Po wykonaniu izolacji poziomej oraz drenażu przychodzi czas na budowę fundamentów. Fundamenty najczęściej wylewamy lub budujemy z bloczków betonowych. W tym wypadku (beton lany lub w bloczkach) wybór materiału budowlanego nie ma większego wpływu na różnice w nasiąkliwości ścian fundamentowych.

• sezonowanie
Przed wykonaniem jakichkolwiek dalszych prac związanych z układaniem izolacji przeciwwilgociowej lub ocieplenia ścian fundamentowych fundamenty muszą zostać poddane sezonowaniu. Sezonowanie to proces wysychania, w trakcie którego materiał oddaje nadmiar wilgoci na zewnątrz. Proces ten może potrwać nawet kilka tygodni, dlatego z zakładaniem warstw izolacji nie należy się nadmiernie spieszyć.

• izolacja termiczna i przeciwwilgociowa
Po zakończeniu procesu sezonowania ścian fundamentowych ich powierzchnię należy wyczyścić. Dopiero na oczyszczoną powierzchnię nakłada się tynk, na którym układamy warstwę izolacji przeciwwilgociowej (tj. membranę hydroizolacyjną lub papę bitumiczną, lub specjalną farbę asfaltową). Na izolację przeciwwilgociową montujemy ocieplenie. Materiał termoizolujący najczęściej przybiera postać płyt, które naklejamy na podłoże. W trakcie tego procesu należy zwrócić szczególną uwagę na to, żeby krawędzie płyt idealnie do siebie przystawały. Szczeliny w warstwie izolacji cieplnej będą powodowały uciekanie ciepła na zewnątrz.

Co zyskam po hydroizolacji piwnicy?

Cały czas pamiętajmy o tym, że w przypadku budynków z podpiwniczeniem część ścian fundamentowych pełni rolę ścian piwnicznych. Poprzez ich odpowiednie zabezpieczenie przed wilgocią oraz zimnem możemy zapewnić w pomieszczeniach optymalne warunki nie tylko do przechowywania różnego rodzaju rzeczy i sprzętów, ale również funkcjonowania ludzi. Odpowiednia izolacja piwnicy sprzyja więc wszelkiego typu projektom adaptacyjnym, które pozwalają wykorzystywać piwnice lub poddasza nie tylko w celach gospodarczych. W ostatnim czasie niezwykle modne stały się domowe siłownie, pokoje zabaw dla dzieci, pokoje do gier z konsolami i wiele innych. Jeśli poziom wilgotności powietrza w piwnicy będzie się utrzymywał na optymalnym poziomie (tj. do 40 do 60%), a ciepło nie będzie uciekało przez ściany do gruntu pomieszczenia zaaranżowane w suterenie będą nie tylko oferowały przyjemną atmosferę, ale również będą bezpieczne dla naszego zdrowia i życia, a ich eksploatacja nie przysporzy nam dodatkowych kosztów.

Artykuł Izolacja piwnicy w starym budynku pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

O problemie wilgoci w budynku można mówić w sytuacji, kiedy wilgotność powietrza w pomieszczeniu przekracza 60%. Jej pierwszymi objawami jest odczucie „duszności” lub „parności”, które przekłada się na pogorszenie się samopoczucia. Stałe utrzymywanie się podwyższonej wilgotności powietrza w pomieszczeniu sprzyja rozwojowi pleśni i innych grzybów, te z kolei mogą powodować poważne problemy zdrowotne. Dlatego też przeciwdziałanie rozwojowi wilgoci w pomieszczeniu poprzez jak najwcześniejszą interwencję, a więc osuszanie murów jest tak ważne.

Wilgoć – cichy sprzymierzeniec pleśni i grzybów

Pleśń nie jest szczególnie wymagającym lokatorem. Chętnie „wprowadza” się do rzadko wentylowanych pomieszczeń, w których wilgotność powietrza przekracza 60%, a temperatura utrzymuje się w przedziale od 20 do 300C. Niższa temperatura też nie stanowi dla pleśni większego problemu, dlatego z włochatymi wykwitami na ścianach możemy się spotkać zarówno w zawilgoconych łazienkach, jak i piwnicach.

Jeśli nie chcemy, żeby pleść wprowadziła się do naszego domu na dobre, powinniśmy zadbać o prawidłową wentylację pomieszczenia. Jest to szczególnie ważne, jeśli posiadamy szczelne plastikowe okna bez wywietrzników lub wykładziny z materiałów sztucznych. Czynnikiem sprzyjającym postawaniu pleśni są także defekty instalacji wentylacyjnej, które utrudniają odprowadzanie wilgoci z wnętrza pomieszczenia na zewnątrz.

Dlaczego nie lubimy pleśni?

Pleśń odpowiada nie tylko za nieprzyjemny zapach „stęchlizny”, jaki często unosi się w zawilgoconym pomieszczeniu, ale również za całą gamę problemów zdrowotnych występujących u osób narażonych na jej bliskie sąsiedztwo. Osoby mieszkające w zawilgoconych domach i mieszkaniach skarzą się m.in. na:

– złe samopoczucie,
– choroby górnych dróg oddechowych oraz układu oddechowego,
– alergie i choroby skóry, w tym także grzybicę paznokci,
– problemy z układem pokarmowym, w szczególności bóle żołądka i jelit,
– problemy neurologiczne, takie jak bóle głowy czy zachwiania równowagi,
– podrażnienie oczu.

Jakby tego było mało, uważa się, że pleśń ma także wpływ na skłonność organizmu do zapadania na choroby nowotworowe. Problemy z zajściem w ciąże oraz zakłócenia rozwoju płodu także mogą być spowodowane „mieszkaniem” z pleśnią.

Wszystko przez mikrotoksyny

W pewnym sensie „urocze” włochate wybroczyny na ścianach oraz elementach wyposażenia zawilgoconego wnętrza nie są szczególnie szkodliwe. To, co w rzeczywistości zagraża naszemu zdrowi i życiu to uwalniane przez nie mikrotoksyny.

Mirkotoksyny to trucizny organiczne wytwarzane przez pleść oraz niektóre gatunki grzybów. Pod względem chorób, jakie wywołują można wyróżnić kilka podstawowych grup mikrotoksyn:

– odpowiedzialne za choroby skóry oraz błon śluzowych dermatoksyny,
– odpowiedzialne za degradację wątroby hepatotoksyny,
– odpowiedzialne za choroby serca kardiotoksyny,
– odpowiedzialne za degradację oraz choroby nerek nefrotoksyny,
– odpowiedzialne za uszkodzenia centralnego układu nerwowego neurotoksyny,
– odpowiedzialne za degradację płuc pulmotoksyny.

Osuszanie – najskuteczniejszy sposób na walkę z pleśnią

Jak już wspomnieliśmy, pleśń nie jest szczególnie wymagającym lokatorem. Jeśli jednak uda nam się obniżyć wilgotność powietrza w pomieszczeniach do zdrowego poziomu (między 40 a 60%) uniemożliwimy pleśni dalszy rozwój. Oczywiście inwazyjne metody osuszania budynków, takie jak iniekcja krystaliczna, podcinanie murów czy wbijanie blach znajdą zastosowanie w budynkach, do których wilgoć „weszła” z gruntu. A jak pozbyć się wilgoci, której źródłem nie są wody gruntowe?

Wielokrotnie pisaliśmy już o tym, że wody gruntowe są tylko jednym ze źródeł wilgoci w domu. Problem zawilgoconych ścian może bowiem być pochodną tak samo nieszczelnego poszycia dachowego, jak również suszenia prania i gotowania w nadmiernie szczelnych pomieszczeniach. Żeby uniknąć syndromu „chorego budynku” powinniśmy:

– dbać o odpowiednią temperaturę w pomieszczeniach, w szczególności w okresie zimowym, który sprzyja „wyłączaniu” nieużywanych pomieszczeń z systemu grzewczego, co w konsekwencji może prowadzić do rozwoju wilgoci w takim pomieszczeniu;
– dbać o odpowiednią wilgotność powietrza w pomieszczeniach; jeśli w pomieszczeniu zaobserwujemy skraplającą się na szybach okiennych parę, jest to znak, iż pomieszczenie należy wywietrzyć – rozszczelnienie okien spowoduje cyrkulację powietrza, w wyniku czego wilgotne powietrze opuści pomieszczenie wraz z cząsteczkami wody;
– dbać o odpowiednią cyrkulację powietrza, co przekłada się nie tylko na regularne wietrzenie pomieszczeń niezależnie od pory roku, ale również upewnienie się, że kratki wywietrzników są zawsze otwarte, jeśli to możliwe warto także zrezygnować z suszenia prania w domu.

A kiedy nie radzimy sobie z wilgocią…

Już pierwsze podejrzenie, że wilgoć w domu „wymknęła” się nam spod kontroli powinno nas skłonić do konsultacji z ekspertem. Może się bowiem okazać, iż mimo podejmowanych przez nas środków zaradczych wilgoć znajdzie drogę do naszego domu – przez kapilary w materiale budowlanym lub niezaizolowane ściany fundamentowe. Wówczas nawet regularne wietrzenie i ogrzewanie pomieszczeń nie rozwiąże problemu, który będzie stopniowo narastać, narażając nas i nasze rodziny na coraz poważniejsze konsekwencje zdrowotne.

Artykuł Wilgoć w domu a złe samopoczucie – dlaczego osuszanie murów jest ważne dla naszego zdrowia? pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

Jednak wachlarz dostępnych metod walki z wilgocią w budynkach jest znacznie szerszy, i obok metod inwazyjnych, takich jak iniekcja krystaliczna obejmuje również metody nieinwazyjne. W dzisiejszym artykule omówimy najpopularniejsze z nich i zweryfikujemy ich skuteczność.

Nieinwazyjne metody osuszania ścian – o czym mowa?

Osoby, które czytały nasze wcześniejsze wpisy z pewnością pamiętają, że iniekcja krystaliczna wymaga ingerencji w konstrukcję budynku, podobnie jak podcinanie muru oraz wbijanie blach. Jednak ingerencja tego typu nie zawsze jest konieczna lub możliwa (podcinanie murów wymaga ich wcześniejszego osuszenia). W takich sytuacjach eksperci oferujący osuszanie budynków sięgają po metody nieinwazyjne, a więc takie, które w żaden sposób nie ingerują w integralność konstrukcji budynku.

Na czym to polega?

Wspólnym mianownikiem praktycznie wszystkich nieinwazyjnych metod osuszania budynków jest „wyciągnięcie” wilgoci z murów na zewnątrz. Zależnie od metody wykorzystuje się do tego temperaturę, suche powietrze lub mikrofale.

• NAGRZEWANIE

Jak sama nazwa wskazuje nagrzewanie to metoda osuszania wykorzystująca zmienność stanów skupienia wody w różnych temperaturach. Wystawione na działanie nagrzewnic, a więc ciepłego powietrza zawilgocone przegrody uwalniają zmagazynowaną w kapilarach i porach wilgoć, która pod wpływem temperatury ulega odparowaniu i łączy się z cząsteczkami powietrza. Metoda ta okazuje się całkowicie nieskuteczna w przypadku, gdy osuszane pomieszczenie nie jest odpowiednio wentylowane. Co gorsza, brak odpowiedniej wentylacji może spowodować oddawanie wilgoci z powietrza suchym fragmentom przegród, a co za tym idzie eskalację problemu. Istotną rolę w powodzeniu osuszania odgrywa również temperatura – nie może być ani zbyt wysoka, ani zbyt niska. Dlatego samodzielne osuszanie budynku przy pomocy nagrzewania często przynosi rezultaty odwrotne do zamierzonych.

• OSUSZANIE ABSORPCYJNE

Osuszanie absorpcyjne to metoda wykorzystująca właściwości suchego powietrza. Powietrze, którego wilgotność spadnie poniżej minimum przejawia tendencje do absorbcji wilgoci z dowolnego źródła, w tym przypadku z zawilgoconego muru. W ten sposób poprzez zasysanie powietrza z zawilgoconego pomieszczenia i przepuszczanie go przez specjalne urządzenie ze środkiem absorbującym wodę, a następnie ponowne wypuszczanie do pomieszczenia osusza się zawilgocone przegrody. Oczywiście całkowite osuszenie murów wymaga wielokrotnego powtórzenia powyższego procesu, przy czym liczba powtórzeń jest uzależniona od stopnia zawilgocenia pomieszczenia.

• OSUSZANIE KONDENSACYJNE

Osuszanie kondensacyjne działa na tej samej zasadzie, co osuszanie absorpcyjne – oddawaniu wilgoci przez dyfuzję pary wodnej. W przypadku osuszania kondensacyjnego powietrze w pomieszczeniu „suszone” jest poprzez skraplanie zawartej w nim pary wodnej. Spadek poziomu wilgotności powietrza w pomieszczeniu prowadzi do odparowywania wilgoci zawartej w murze, która następnie wraz z powietrzem jest zasysana i przesyłana na oziębiający parownik, gdzie ulega skropleniu. Uzyskany w ten sposób kondensat zbiera się w specjalnym zbiorniku, z którego jest odprowadzany bezpośrednio do kanalizacji. Ze względu na specyfikę działania tej metody osuszanie kondensacyjne przynosi najlepsze efekty, kiedy wykonuje się je w temperaturze ok. 250C. Dodatkowym warunkiem jest szczelność pomieszczenia – osuszanie przynosi tym lepsze rezultaty, im szczelniejsze jest osuszane pomieszczenie.

• MIKROFALE

Osuszanie z wykorzystaniem mikrofal również polega na odparowywaniu wilgoci z głębszych warstw murów. Mikrofale oddziałują na polarne cząstki wody powodując ich ciągłą rotację, w wyniku której cząsteczki trą o siebie podnosząc temperaturę przegrody. To z kolei prowadzi do odparowywania wilgoci, która „wychodzi” z muru i jest automatycznie absorbowana przez cząsteczki powietrza. Podobnie jak w przypadku metody nagrzewania skuteczność osuszania pomieszczenia jest niemal całkowicie uzależniona od jego odpowiedniej wentylacji. Tylko poprzez zapewnienie odpowiedniej wentylacji w pomieszczeniu wilgotne powietrze może być z niego usunięte i zastąpione powietrzem suchym – gotowym do absorpcji kolejnych porcji wilgoci „wchodzącej” z murów. Dodatkową zaletą osuszania przy użyciu anten emitujących mikrofale jest denaturacja życia biologicznego. Oznacza to, że w wyniku osuszania nie tylko pozbywamy się nadmiaru wilgoci z przegród, ale także ewentualnych szkodliwych dla naszego zdrowia i życia pleśni i grzybów, które zdążyły się zadomowić w wilgotnej ścianie.

Samodzielne osuszanie budynków – dlaczego okazuje się nieskuteczne?

Wystarczy zapoznać się nawet z krótką charakterystyką nieinwazyjnych metod osuszania budynków, żeby uświadomić sobie, że samodzielne osuszanie zawilgoconych pomieszczeń jest z góry skazane na niepowodzenie. Obok specjalistycznego sprzętu jakim trzeba dysponować – nagrzewnice, urządzenia do absorpcji lub kondensacji pary wodnej, emitery mikrofal – potrzeba jeszcze wiedzy oraz doświadczenia, dzięki którym jesteśmy w stanie zapewnić optymalne warunki otoczenia niezbędne do skutecznego osuszania murów. Okazuje się bowiem, że brak odpowiedniej wentylacji pomieszczenia poddawanego osuszaniu może nie tylko zniweczyć nasze wysiłki związane z pozbyciem się wilgoci z przegród, ale również spowodować jej przeniknięcie do murów, które dotychczas były suche. A to ostatnie, czego byśmy sobie życzyli. Dlatego z problemem wilgoci najlepiej zgłosić się do specjalistów.

Artykuł Osuszanie budynków – czy nieinwazyjne metody na wilgoć w domu są skuteczne? pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.

W dzisiejszym artykule omówimy sposoby walki z wilgocią w domu, a więc skuteczne metody na osuszanie fundamentów, dzięki którym Twój dom będzie wolny od grzybów i pleśni, które mogą powodować groźne choroby układu oddechowego, alergie, a nawet depresję.

Osuszanie ścian i fundamentów – jak się to robi?

Eksperci wciąż nie są zgodni co do tego, które metody walki z wilgocią i pleśnią w domu można nazwać osuszaniem, a które na to miano nie do końca zasługują. Problem polega bowiem na tym, że przez osuszanie rozumie się szereg czynności podejmowanych w celu usunięcia nadmiaru wilgoci z przegrody (ściany). Podczas gdy jedne czynności (metody) koncentrują się na wymuszonym usunięciu wilgoci z przegrody bez odcinania jej dopływu, inne bazują na naturalnym wysychaniu muru w wyniku trwałego odcięcia źródła wilgoci. Skutkiem wszystkich tych działań jest sucha ściana, przy czym pierwsze w celu zachowania osiągniętego efektu wymagają dodatkowo podjęcia działań w postaci zaizolowania przegród przed dalszym podciąganiem wilgoci, a drugie nie. Czy w takim razie pierwsze należy klasyfikować jako osuszanie, a drugie jako izolowanie?

Oczywiście dla praktyki powyższe dywagacje nie mają najmniejszego znaczenia. W praktyce eksperci zajmujący się osuszaniem budynków sięgają po metody, które w danym przypadku okazują się najbardziej skuteczne. Nierzadko są to metody mieszane, np. w sytuacji kiedy naprawa izolacji poziomej ściany fundamentowej wymaga wcześniejszego osuszenia przegrody.

Metody nieinwazyjne i inwazyjne

W zależności od stopnia ingerencji w konstrukcję budynku wyróżnia się nieinwazyjne i inwazyjne metody osuszania budynków. Pierwsze w żaden sposób nie ingerują w strukturę konstrukcji budynku, drugie – jak sama nazwa wskazuje – ingerują i to znacznie, przy czym ingerencja ta nie wpływa negatywnie na stabilność i trwałość konstrukcji.

Metody nieinwazyjne

Istnieje wiele metod nieinwazyjnego osuszania budynków. Stosuje się je zarówno w domach, jak i mieszkaniach oraz pomieszczeniach gospodarczych oraz obiektach komercyjnych o różnym przeznaczeniu. Ze względu na fakt, iż metody nieinwazyjne nie izolują przegrody i nie odcinają jej od źródła wilgoci (wody gruntowej) najlepiej sprawdzają się one w połączeniu z metodami izolowania lub jako metody osuszania ścian w budynkach, które uległy zawilgotnieniu na skutek inny niż podciąganie wód gruntowych, niezależnie czy mamy tu na myśli podciąganie kapilarne czy boczne.

Wśród metod nieinwazyjnych na uwagę zasługują m.in.:

– Osuszanie absorpcyjne, w którym jako czynnik osuszający wykorzystuje się bardzo suche powietrze, które absorbuje wilgoć z przegród, a następnie oddaje ją na zewnątrz. W metodzie wykorzystuje się specjalistyczne urządzenia ze środkiem absorbującym wilgoć z powietrza. Powietrze zassane z pomieszczenia jest przepuszczane przez urządzenie, gdzie oddaje wilgoć. Następnie jest ponownie wypuszczane do pomieszczenia i proces się powtarza.
– Osuszanie gorącym powietrzem, w którym czynnikiem osuszającym jest wysoka temperatura. W metodzie wykorzystuje się nagrzewnice, które ogrzewają powietrze do wskazanej temperatury, a następnie wypuszczają do pomieszczenia. Zastosowanie tej metody wymaga zapewnienia prawidłowej wentylacji, w przeciwnym razie efekty osuszania będą tylko powierzchowne, a przegrody w głębszych warstwach pozostaną mokre.
– Osuszanie mikrofalowe, w którym wykorzystuje się zjawisko rotacji polarnych cząstek wody, które w wyniku stałego poruszania się z podobną częstotliwością trą o siebie, tym samym powodując podniesienie się temperatury muru. W metodzie wykorzystuje się generator mikrofalowy. Zaletą tej metody jest denaturacja życia biologicznego, które może występować w zawilgoconej przegrodzie poprzez jego termiczne zniszczenie. W ten sposób podczas osuszania murów możemy jednocześnie zabić zarodniki pleśni oraz innych grzybów.

Metody inwazyjne

Wśród najpopularniejszych metod inwazyjnych stosowanych w Polsce należy wymienić:

– Przecinanie murów: Ta metoda polega na stopniowym przecinaniu murów na odcinku od 1 do 1,5 m. W powstałych zacięciach układa się hydroizolację poziomą, a następnie wypełnia szczelinę podawaną pod ciśnieniem zaprawę murarską. Metoda ta jest bardzo czasochłonna i wymagająca. Ze względu na bardzo dużą ingerencję w konstrukcję budynku zaleca się jej wykonywanie wyłącznie w oparciu o projekt wykonawczy, który stanowi gwarancję zachowania bezpieczeństwa. Dodatkowym mankamentem przecinania murów jest konieczność ich wcześniejszego sztucznego wysuszenia, gdyż warstwę izolacji zakłada się na mur już osuszony.
– Wbijanie blach: Ta metoda polega na odcinaniu źródła wilgoci przy pomocy blach wbijanych w spoiny między cegłami. Zaletą tej metody jest możliwość zaizolowania wilgotnego muru, który po odcięciu źródła wilgoci wysycha samoistnie. Ponadto jest to metoda stosunkowo szybka i bezpieczna dla konstrukcji budynku.
– Iniekcję krystaliczną: Iniekcja krystaliczna to metoda łącząca w sobie zalety izolowania i osuszania – efekt jest taki sam, jak w przypadku blach wbijanych w spoiny w murze, źródło wilgoci zostaje odcięte, a mur wysycha samoczynnie. W tej metodzie stosuje się otwory iniekcyjne, przez które w głąb zawilgoconej przegrody pod ciśnieniem podawana jest specjalna mieszanina iniekcyjna. Po wyschnięciu związki obecne w mieszaninie ulegają krystalizacji tworząc w kapilarach i porach materiału budowlanego nierozpuszczalny w wodzie korek, który skutecznie izoluje przegrodę od wilgoci. Metodę można wykonywać na mokrym murze.

Dobór metody powinien być zawsze podyktowany rzeczywistą potrzebą – zakresem problemu oraz źródłem wilgoci w budynku. W przypadku uszkodzenia izolacji poziomej zaleca się iniekcję krystaliczną, zaś w przypadku zawilgocenia z powodu nieszczelnego dachu rekomenduje się nieinwazyjne metody osuszania budynków.

Artykuł Osuszanie fundamentów – sposoby na wilgoć w domu pochodzi z serwisu Iniekcja Krystaliczna.